(Gipo Farassino)

Ël 6 ëd via Coni, l’é na cà veja

che gnanca na vòlta, l’era nen bela.

Danans al porton, doe bale ‘d ciman

paravo ij canton del crep dij carton

ch’a intravo e cariavo jë scart ad metal

da cola oficin-a, là ‘n fond ëd la cort,

na cort con le sterne piantà ‘n sël batù.

D’an mes dë sta cort, se ti t’ausse j’euj

it vëdde ij pogieuj, carià dë stendùa con tanti tacon.

Su ògni pogieul j’é ‘n paìra d’alògg

e ‘n ces an comun; j’é ‘nen na masnà,

j’é mach tant rabel e odor ëd frità.

A l’é pròpi lì, al fond dël prim pian

che i sn naje mi.

Mi guardo ij pogieuj con cola stendùa,

là al fond ëd la cort a-i é ‘l finimond

ch’a fà l’oficin-a e ‘l cel lassù an aria

a smija ‘n tendon d’un gris così spòrc

ch’a crija: Laveme.

Am buta vërgògna! Vërgògna…ma ‘d cosa?

D’esse nà sì, an mes a sta cort,

an cole due stànsie, col ces an comun,

l’hai quasi paura ch’a-i sia cheidun

che ancora as arcòrda che mi son nà sì,

paura ch’a-i passa cheidun ch’am conòssa,

dovéj ciamé scusa dovej conté

’l percome, ‘l perché, che ij mé j’ero pçver…

am monta ‘l magon, am ven da pioré!

Ma peuj àusso j’euj lassù al prim pian,

e vëddo mia mama…a rij e ‘m fa ciao,

così con la man: Alora ‘m ven veuja

ëd core ‘nt la strà, fërmé ‘l prim ch’a passa,

crijéje: Monsù!…Ma lo sà chiel che sì

al ses ëd via Coni i son naje mi!?!